SGP, denk toch eens na!

Denk je actueel te zijn met een post over homo’s en religie, word je rechts ingehaald door de SGP die in de tweede kamer verongelijkt klaagt dat het wel lijkt alsof, noujaaazeg, religie wordt gezien als een ziekte!

Ik heb een tip voor de SGP

In plaats van te jeremiëren, denk eens na over waaróm die religie ‘bijna’ als ziekte wordt beschouwd.

Om nog verder gaan op wat ik gisteren schreef: homo’s hoor ik nooit eisen dat één keer per week mannen sex moeten hebben met mannen, en vrouwen met vrouwen. Homo’s hoor ik nooit zeggen dat het huwelijk beperkt moet blijven tot koppels van gelijke sekse. En nog zo wat voorbeelden. Homo’s kortom, lijkt het, discrimineren niet en laten iedereen in zijn of haar waarde.

De SGP daarentegen laten om te beginnen vrouwen niet toe op leidende posities. Ze willen verder dat door heel Nederland (en als ze hun zin krijgen gok ik, de hele wereld) – of je nou hun geloof onderschrijft of niet – je op zondag bijvoorbeeld niet kan winkelen, omdat hun bijbel dat voorschrijft. En over hoe de SGP over het huwelijk denkt, tja, the less said….

Dus de vraag is, kijkend naar het bovenstaande: wie is hier nou het meest ziek?

Homo’s zijn niet ziek (maar sommige gelovigen wel)

De achtergrond

Op één of andere manier is er de laatste tijd een kleine stortvloed aan nieuws over, laat ik het noemen, wat sommige gelovigen van homosexualiteit vinden.

Ik laat het aan de lezer om zelf de volgende links door te lezen in zijn/haar eigen tempo:

Christelijke organisatie krijgt geld van ziekenfonds om homo’s te ‘genezen’ met gebedstherapie

Christelijke organisatie ‘geneest’ homo’s met een combinatie van methoden

Diverse leidende kerkfiguren zijn het eens met bovenstaande ‘homotherapie’

En opdat ik niet wordt beschuldigd van een anti-christelijk standpunt:

Rabbijnen verklaren homosexualiteit een ziekte

Laat ik hier niet teveel tijd aan besteden, maar wel een duidelijk standpunt innemen:

Voorzover we kunnen nagaan is homosexualiteit aangeboren. Homo’s en lesbiënnes die hun eigen leven kunnen leiden, zijn even gelukkig als hetero’s; ze leven even lang; en ze veroorzaken geen enkele overlast voor mensen om hen heen (buiten de ‘overlast’ voor intolerante homofobe minkukels). Om kort te gaan: homosexualiteit is geen ziekte volgens enige gangbare definitie.

De vorm van religie, zoals gepraktizeerd door bovenstaande individuen, daarentegen, is niet aangeboren maar een keuze, en veroorzaakt overlast, niet alleen door het aanpraten van een niet-bestaande conditie aan totaal normale mensen, maar ook door de noodzaak om deze mening op te dringen aan de rest van de mensheid. Tenslotte is de mening dat homo’s ziek zijn, zoals boven uitgelegd, op geen enkel feit gebaseerd en is daarom een waandenkbeeld.

Als er dus ergens in dit verhaal zieke mensen zijn, dan zijn dat de beminde gelovigen. Ik zou daarom kunnen voorstellen dat we ze onderwerpen aan een soortgelijke ‘behandeling’; echter, ik ben wel tolerant, en beperk me daarom tot het voorstel dat ze hun zieke en achterlijke mening voor zichzelf houden en er anderen niet mee lastig vallen – homo’s nog het minst.

De gematigde gelovigen?

Tenslotte wil ik nog wel kwijt dat hier, zoals in veel gevallen waar ‘extreme’ vormen van geloof zich afreageren op onschuldige derden, het steeds de humanisten, atheïsten, secularisten, etc. zijn die zich ertegen verzetten. Wat ik mis is de stem – het protest, het LUIDE protest – van de gematigde gelovige, tegen de uitspattingen van de eigen religie en de inbreuk die dit maakt op grondrechten van de betrokken mensen.

Of zijn de ‘gewone’ gelovigen het soms stiekem eens met de extremisten? Is er hier sprake van groepsdenken en voelen ze zich toch meer betrokken bij de waandenkbeelden van hun eigen geloof dan bij het gezonde verstand van ‘een ander’ geloof?

Ik zou dat wel eens willen weten.